بودن يا نبودن - ايران - تهران - فرهنگسراي شفق
| 
| 
 بودن يا نبودن: بحث در اين است:
آيا عقل را شايسته تر اينكه مدام از منجنيق و تير دوران جفا پيشه ستم بردن، و يا بر روي يك دريا مصائب تيغ آهختن و از راه خلاف، ايام آنها را سر آوردن؟ بمردن، خواب رفتن، بس؛ و بتوانيم اگر گفتن كه با يك خفتن تنها همه آلام قلبي و هزاران لطمه و زجر طبيعي را كه جسم ما دچارش هست پايان مي توان دادن، چنين انجام را بايد به اخلاص آرزو كردن. بمردن؛ خواب رفتن؛ خواب رفتن! يحتمل هم خواب ديدن! ها، همين اشكال كار ماست؛ زيرا، اينكه در آن خواب مرگ و بعد از آن كز چنبر اين گير دار بي بقا فارغ شويم آنگه چه رويا ها پديد آيد، همين بايد تامل را برانگيزد: همين پروا بلايا را طويل العمر مي سازد؛ وگر نه كيست كو تن در دهد در طعن و طنز دهر و، آزار ستمگر، وهن اهل كبر و، رنج خفت از معشوق و، سر گرداندن قانون، تجرّي هاي ديواني، و خواريها كه دايم مستعدان صبور از هر فرو مايه همي بينند، اينها جمله در حالي كه هر آني به نوك دشنه اي عريان حساب خويش را صافي توان كردن؟ كدامين كس بخواهد اين همه بار گران بردن، عرق ريزان و نالان زير ثقل عمر سر كردن، جز آنكه خوف از چيزي پس از مرگ (آن زمين كشف ناكرده كه هرگز هيچ سالك از كرانش بر نمي گردد) همانا عزم را حيران و خاطر را مردد كرده، مارا بر مي انگيزد كه در هر آفت و شري كه مي بينيم تاب آورده، بيهوده به دامان بلياتي جز از اينها كه واقف نيستيم از حال آنها خويشتن را در نيندازيم؟ بدين آيين، شعور و معرفت ما جمله را نامرد ميسازد، بدين سان، پوشش انديشه و سودا صفاي صبغه ي اصلي همت را به رو زردي مبدل سازد و نيات والا و گران سنگ از همين پروا ز مجرا منحرف گرديده از نام «عمل» محروم مي مانند. To be, or not to be: that is the question:Whether 'tis nobler in the mind to sufferThe slings and arrows of outrageous fortune,Or to take arms against a sea of troubles,And by opposing end them? To die: to sleep;No more; and by a sleep to say we endThe heart-ache and the thousand natural shocksThat flesh is heir to, 'tis a consummationDevoutly to be wish'd. To die, to sleep;To sleep: perchance to dream: ay, there's the rub;For in that sleep of death what dreams may comeWhen we have shuffled off this mortal coil,Must give us pause: there's the respectThat makes calamity of so long life;For who would bear the whips and scorns of time,The oppressor's wrong, the proud man's contumely,The pangs of despised love, the law's delay,The insolence of office and the spurnsThat patient merit of the unworthy takes,When he himself might his quietus makeWith a bare bodkin? who would fardels bear,To grunt and sweat under a weary life,But that the dread of something after death,The undiscover'd country from whose bournNo traveller returns, puzzles the willAnd makes us rather bear those ills we haveThan fly to others that we know not of?Thus conscience does make cowards of us all;And thus the native hue of resolutionIs sicklied o'er with the pale cast of thought,And enterprises of great pith and momentWith this regard their currents turn awry,And lose the name of action.
|
